เรื่องสั้น : แค่ตัวเลข

2005/Oct/28

แค่..ตัวเลข

เช้าวันเปิดเทอมที่แจ่มใสกำลังเริ่มขึ้น ดวงอาทิตย์สาดแสงลอดผ่านหน้าต่างห้องนอนเพื่อปลุกผมที่ยังอยู่ในห้วงนิทราอย่างมีความสุขให้ตื่นขึ้น เมื่อรู้สึกตัว ผมก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนจะเดินไปโรงเรียนอย่างทุกวัน

หน้าประตูโรงเรียนมีครูสาวยืนรอให้นักเรียนไหว้ก่อนเข้าไปเช่นทุกครั้ง รถหลายต่อหลายคันแข่งกันปล่อยคาร์บอนมอนอกไซด์ให้นักเรียนในอาณาบริเวณโรงเรียนสูดเข้าไปอย่างชุ่มปอด ผู้ปกครองมากหน้าหลายตาพยายามมาส่งบุตรหลานให้ถึงหน้าประตู แม้จะกีดขวางการจราจรสักเพียงใด และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้กทม.รถติดอย่างทุกวันนี้

ผมก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ต้องสูดมลพิษของกรุงเทพมหานครทุกวัน ด้วยการเดินไปโรงเรียนทุกเช้า ในช่วงที่เป็นชั่วโมงเร่งด่วน

ทำยังไงได้? ในเมื่อบ้านของผมก็อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก จะให้นั่งอะไรแบบนั้นมา..ก็ไม่ใช่เรื่อง

ผมคิดก่อนที่จะไหว้ครูแล้วเดินเข้ามาในอาคารเรียน สายตาเลื่อนลอยของผมไปสบกับคนๆหนึ่งเข้าระหว่างเดินขึ้นห้องเรียน

ครูสาวคนหนึ่ง..คนที่ผม..เกลียด..ที่สุด

เธอชื่อยุพิน สอนผมด้วยนั่นแหละ ชื่อติดปากที่ผมกับเพื่อนๆพากันเรียกเธอ..ยัยยุ อันที่จริงผมก็ไม่ค่อยถูกชะตากับเธอนักตั้งแต่ต้นเทอมที่หนึ่ง แต่ตอนนั้นดูเหมือนเธอจะไม่รู้ เพราะผมเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงออกมากนัก อย่างที่พ่อของผมสอนไว้เสมอว่า

เรามีสิทธิ์ที่จะไม่ชอบใคร และเราก็มีสิทธิ์ที่จะไม่แสดงออกว่าไม่ชอบใครเช่นเดียวกัน แล้วทำไมเราต้องเพิ่มศัตรูด้วยการทำให้เขารู้ว่าเราไม่ชอบเขา?

แต่เหตุก็เกิดเมื่อปลายเทอมที่แล้ว วันที่นายสุดหล่อคนโปรดของเธอขาดเรียน เธอเรียกผมลุกขึ้นตอบคำถาม ผมก็ตีหน้าตายตอบตามมารยาท ทั้งๆที่น่าจะนึกถึงคำสอนของพ่อเอาไว้แล้วเชียว แต่จะทำยังไงได้..ก็คนมันไม่มีอารมณ์นี่

ปกติในหมู่เพื่อนฝูง ผมดูเป็นคนอารมณ์ดีนะ แต่ทุกคนก็รู้เหมือนกันว่าอย่าทำให้ผมถึงขีดสุด เล่นกับผมเจ็บนิดๆหน่อยๆผมจะไม่ตอบโต้อะไรเลย แต่เมื่อไรที่ทำให้ปรอทแท่งที่ยาวกว่าชาวบ้านของผมแตกขึ้นมาล่ะก็..ผมจะกลายเป็นคนละคนเลยล่ะ

ผมพยายามจะลดความเกลียดยัยยุลงแล้วแท้ๆ แต่มันก็มีเหตุการณ์ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดอยู่เรื่อยๆ เช่นเมื่อเทอมที่แล้ว เพื่อนสาวในห้องของผมคนหนึ่งโดนเธอหาเรื่องเข้า..หึ ผมระลึกไว้อยู่แล้วว่าครูน่ะ..เถียงไม่ได้ แต่ดูเหมือนวันนั้นโบว์ เพื่อนผมจะปรอทแตกพอดีน่ะสิ เธอเถียงกับยัยยุทั้งน้ำตา เพราะเธอไม่ได้ผิด

โบว์เรียนดีมาตลอด เธอเป็นคนขยันมาก แล้วปกติก็ออกจะเรียบร้อยในสายตาของครูหลายคนด้วยซ้ำ เหตุการณ์วันนั้นทำให้ผมเห็นว่าเธอกำลังเรียกร้องความยุติธรรม ซึ่งผมน่ะ ก็ต้องเข้าข้างเธออยู่แล้ว

วันนั้นทั้งคู่เถียงกันแรงมาก นานด้วยสิ เถียงกันจนหมดคาบ แต่ยังไง เด็กก็คือเด็ก เด็กก็ต้องเป็นฝ่ายรับผิดและขอโทษเสมอ และโบว์ก็ต้องทำเช่นนั้น เรื่องก็ดูเหมือนจะจบลงไปแล้วถ้ายัยยุไม่คอยเหน็บแนมโบว์บ่อยๆในคาบเรียน มันทำให้ผมหมั่นไส้ครูสาวคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ยัยยุยังรังควานผมอยู่เรื่อยๆ แม้ว่าผมจะปิดเทอมก็ตาม เธอไม่ได้ตามมารังควานผมถึงบ้านหรอกนะ แล้วผมจะเล่าให้ฟัง..

ปิดเทอมของผมผ่านไปอีกหนึ่งวันกับกิจวัตรเดิมๆของผม ตื่นขึ้นมา กิน เล่น กิน เล่น ดูทีวี กิน เล่น แล้วก็นอน

เบื่อบ้างไหม?

ประโยคนี้มันก้องอยู่หลายต่อหลายครั้งในหัวของผม แต่ยังไง ผมก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที

เมื่อไม่กี่วันก่อน นุ่น เพื่อนที่น่ารักของผมคนหนึ่งบอกว่าให้ไปดูผลสอบที่ประกาศในเว็บ ผมก็เปิดเข้าไปดู
การเปิดมันก็คือคลิกไม่กี่ครั้งนั่นแหละ

เมื่อหน้าต่างสีแดงส้มดีดตัวผึงขึ้นมา ผมก็เบิกตารอรับชะตากรรมอย่างใจจดใจจ่อ สิ่งที่ผมทำไปทั้งหมด..

..ผลของมัน..

ผมเริ่มดูจากบรรทัดแรก ผ่านไปอีกหลายบรรทัด เพื่อนผมอาจบอกว่ามันออกมาดูดีได้ในระดับหนึ่ง แต่มันมีอะไรมากกว่านั้นในสายตาผม

เมื่อนิ้วกลางที่วางอยู่บนสกรอลล์บาร์ของเมาส์ค่อยๆเลื่อนลง ผมก็พบกับรหัสวิชาหนึ่ง

รหัสที่ผมเกลียดตั้งแต่เนื้อหาวิชาไปจนถึงครูผู้สอน..ส 33201.. พวกคุณคิดไม่ผิดหรอก มันคือวิชาของยัยยุนั่นแหละ

ผมไล่สายตาไปตามตัวเลข จนเจอคะแนนของตัวเอง

..69..

ผมไม่เคยหวังอะไรกับตัวเลขที่เรียกว่าคะแนนตั้งแต่การได้รู้ผลสอบคราวที่แล้ว นี่ล่ะมั้งที่เรียกว่าประสบการณ์ เพราะมันสอนให้ผมรู้จักปล่อยวางกับตัวเลขแค่ไม่กี่ตัว

ในใจผมร้องออกมา

'กดคะแนนนี่หว่า'

จะหาว่าผมอคติก็ไม่เถียง เพราะผมไม่ชอบเธอจริงๆ ครู...คนที่สอนวิชานี้

ในเมื่อสังคมเรายังต้องการความยุติธรรม จีพีเอ 50% คนไทยทำได้หรือ? คะแนนของเด็กออกมาจากปลายปากกาของครู

ไม่ชอบที่สุด..

..พวกครูผู้หญิงที่อารมณ์ร้าย

ถึงผมจะรู้ตัวว่าผมห่วยวิชานี้มากแค่ไหน แต่ร้อยวันพันปีตั้งแต่ผมเรียนมา ครั้งนี้ครั้งแรก กับการได้คะแนนไม่ถึง 70

แย่..

แย่มาก..

แย่มากที่สุด..

แต่คะแนน..ก็เป็นเพียงตัวเลข

'ผมจะปล่อยให้เลขแค่ไม่กี่ตัวมาทำร้ายผมงั้นหรือ?'

ใจเบื้องลึกของผมร้องออกมา แล้วมันก็ตอบโต้มาอย่างรวดเร็วอีกเช่นเดียวกัน

ไม่มีทาง..

มันบอกผมอย่างนั้น

ในชีวิตของลูกผู้ชายอย่างนายพงศ์กฤต ให้ตัวเลขไม่กี่ตัวมาทำร้ายตอนอายุสิบห้า..ตลกน่ะ ผมนึกขันอยู่ในใจ

วิชาแรกของวันนี้สอนโดยยัยยุ ยัยนั่นอีกแล้ว ผมนึกสมเพชตัวเองอยู่ในใจ เปิดเทอมวันแรกทั้งที ให้มันเป็นอย่างนี้ไปได้ทุกทีสิ

ก่อนที่ผมจะขัดใจไปได้มากกว่านี้ คนที่ผมกล่าวถึงในมโนภาพก็เดินเข้ามา หัวหน้าสั่งนักเรียนเคารพ..ผมเนี่ยนะจะไปเคารพยัยยุนั่น

ผมก็เรียนของผมตามปกติ แล้วผมก็ฉุกคิดอะไรอย่างหนึ่งขึ้นมาได้..

นายธีระ..สุดหล่อของยัยยุ

ผมค่อยๆหันหลังกลับไปมองที่โต๊ะของนายนี่ช้าๆ แล้วผมก็ได้คำตอบที่ไม่อยากได้นัก..โต๊ะนั่น..ว่างเปล่า!

ไม่นานสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดที่สุดมันก็เกิดขึ้นจนได้..

นายพงศ์กฤต ยัยนั่นเรียกชื่อผม ผมพยายามนึกถึงคำสอนของพ่อแล้วปั้นยิ้มหน้าตายใส่เธอ ก่อนที่จะขานรับด้วยเสียงยานคางที่สุด

คร้าบ เสียงเนิบนาบบวกกับหน้าตายช่างยั่วโมโหยัยยุได้ดีนัก ทั้งๆที่ผมคิดจะอยู่เฉยๆแล้วแท้ๆ หน้ารูปไข่ของเธอเริ่มบูดบึ้ง พอดีกับเสียงสัญญาณเลิกเรียนดังขึ้นช่วยผมไว้พอดี

นายพงศ์กฤต เลิกเรียนไปหาฉันที่ห้องพักครู ก่อนที่จะทำท่าฮึดฮัดออกจากห้องไป เสียงตอบรับจากเพื่อนๆของผมหลังยัยยุออกไปน่ะเหรอ..

ไอ้พงศ์ แน่มากว่ะ เพื่อนชายคนหนึ่งร้องขึ้น

ผมรู้สึกว่าเวลาของวันนี้ช่างผ่านตัวผมไปเร็วเหลือเกิน นี่ก็เลิกเรียนแล้ว..ผมเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน เดี๋ยวสิ ยัยยุเรียกผมไปหานี่

ผมหาที่วางกระเป๋าก่อนจะเดินไปห้องพักครูหมวดสังคม ผมไปถึงหน้าห้องก่อนจะมองลอดกระจกใสเข้าไปในนั้น ห้องทั้งห้องเหลือยัยยุเพียงคนเดียว แล้วผมก็เคาะประตูสามครั้งก่อนจะผลักมันออก

ยัยยุนั่งอยู่ที่นั่น มองผมด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว ก่อนจะสั่งให้ผมทำความสะอาดห้องพักครูให้เธอ หัวผมเริ่มส่งเสียงจี๊ด อาการของโรคไมเกรนคงกำเริบอีก ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมัน ก้มหน้าก้มตากวาดพื้นต่อไป

ในขณะที่กำลังกวาดพื้นอยู่ ผมรู้สึกได้ถึงเสียงฝีเท้าจากทางด้านหลัง เรียกส้นรองเท้าสตรี ไม่ผิดแน่..ยัยยุ

ผมเริ่มหาทางหนีทีไล่ ไม้กวาดในเมือของผมก็เป็นแค่หวาย ผมเสมองอย่างไม่ให้เธอรู้ตัว ในมือของเธอ..มีด

ผมทำท่ากวาดห้องต่อไป ก่อนที่จะไปพบฟุตเหล็ก ไม้บรรทัดเหล็กขนาดหนึ่งฟุตอยู่ที่โต๊ะของครูคนหนึ่ง ไม่ไกลจากตัวผมนัก ผมกวาดต่อไปจนถึงที่นั่นก่อนจะคว้าฟุตเหล็กมาอยู่ในมือ

ผมทิ้งไม้กวาด กลับหลังหันไปเผชิญหน้ากับยัยยุ แววตาผมส่อประกายมุ่งมั่น ทว่าเหลือบแววเคียดแค้น ผมกำไม้บรรทัดในมือไว้แน่น สองมือส่งแรงมันลงไปประทับลงตรงแสกกลางผมบนหัวยัยยุเมื่อเธอเริ่มก้าวเข้ามา...มือผมเปียก

เปียกงั้นเหรอ?

ผมเริ่มต้นหมุนรอบตัวเพื่อหาของเหลวที่อาจเป็นสาเหตุทำให้มือผมเปียกชุ่ม

ไม่มี?

ผมก้มลงมองยัยยุที่สลบลงบนพื้น ของเหลวสีแดงข้นไหลออกมาตามรอยแสกกลางศีรษะ ดวงตาปิดสนิท ผมยืนอยู่กับความเงียบ เสียงหายใจของผมเป็นอย่างเดียวที่มี เพียงอย่างเดียว..เท่านั้น